Dalí en Dumas in 'Kraai'


  • Montre-fleur, een litho van Salvador Dalí die op de cover van de nieuwe editie staat, komt ook voor in het boek. Hieronder de betreffende passage.

    litho Dalí

    (Het hoofdpersonage doet gymoefeningen voor zijn hals en rug, en controleert of hij het goed doet in het glas van de litho waarin hij zich weerspiegeld ziet.)

    "En op en neer, de giganteske madelief op de prent heeft een hart in de vorm van een ietwat verwelkt horloge. En links en rechts, en telkens wordt mijn gezicht geschrapt, gezicht geschrapt door de dwarsstreep van de stilgevallen wijzers. Onder de bloem, net binnen de lijst, lopen een zoon en een vader in een woestijn van vluchtlijnen petieterig naar de einder. Links, en, de ouwe zwaait overmoedig met zijn kruk en, rechts, en, zie je wel dat het lukt tot bij het glas, tot bijna aan het voeteneind, tot halfweg de matras? Moeilijk uit te maken of de zoon met zijn vader hand in hand aan de wandel is, of hem, om oliebollen bedelend, bij zijn mouw trekt, of hem voor zich uit duwt zodat ouweheer misschien dadelijk struikelend tussen twee lijnen in een bodemloos gat verdwijnt. Hoe dan ook, er druipen rode vlekken uit de klok van Damocles, recht op die twee hun kop, en geen die het merkt. En op en neer en links en rechts en halt, een, twee. Niets drukt meer terneer dan kamergym."

  • Elders worden twee werken van Marlene Dumas beschreven. Een ervan is Mother explains life to her old son, dat op de cover van de eerste editie staat. Hieronder het fragment.

    Cover Kraai

    (Het hoofdpersonage bezoekt met zijn zoontje een tentoonstelling.)

    "Het is een suppoost met de kefstem van een keeshond, die al hela roept, en de h niet aanblaast, als zo'n ventje gewoon maar eventjes een tekening aantikt, veilig ingelijst achter glas. Er zit een zwart-blauw gepenseelde vrouw met een opvallend lange, bezwerende hand op een soort van zombie in te praten, en omdat rond hem een kader getekend is, lijkt het wel of ze tegen een geest in een spiegel spreekt. Onder het stel staat een potloodzinnetje dat door een eersteklasser, al doet hij ook zijn best, lastig te lezen is. Ik lees hem voor dat er staat 'Mother explains life to her old son', wijs vertalend een voor een (Ela! Ela!) de woorden aan, en besluit met hem toe te fluisteren dat de zaalwachter een klootzak is. Peinzend pulkt hij met zijn kleverige vingers aan mijn pas gekochte bretels, schurkt zich met zijn jeukneus tegen mijn broek, en hiermee doende werpt hij op dat een oude meneer toch nooit een zoon kan zijn. Na dezen hurk ik bij hem neer en verklaar mijn zoon het leven."